Уважаемые студенты, находящиеся в шаге от диплома!
Каждому из Вас, для того, чтобы получить диплом об окончании учебного заведения, необходимо подписать обходной лист. Обходной лист является документом, подтверждающим, что у Вас нет задолженностей перед своим учебным заведением.
В некоторых высших и средних специальных учебных заведениях, в обходном листе присутствует графа «БРСМ»/«Секретарь БРСМ», т.е. от Вас требуют подтвердить, что Вы не являетесь должником перед БРСМ по уплате членских взносов.
В связи с этим, посещая «первичку» БРСМ, Вы можете столкнуться со следующей ситуацией: Вы называете свою фамилию, а Вам говорят, что Вы числитесь в списках членов БРСМ, и просят заплатить денежный взнос (обычно 1-5 тыс. бел. руб.). Без этого обходной лист не подписывается и получение диплома ставиться под вопрос.
Вы никогда не вступали в БРСМ, и получение долгожданного диплома ставится под вопрос из-за необходимости уплаты взносов?
Вы возмущены такой ситуацией?
Тогда обращайтесь к нам!
Мы готовы помочь также тем студентам, которые все-таки заплатили взнос, но не являются членами БРСМ!
Если у Вас есть желание восстановить справедливость, и Вы готовы действовать – пишите нам на students-campany@yhrm.org!
Если Вы также обладаете информацией о подобных ситуациях в иных ВУЗах, ССУЗах – сообщайте!!

Ад сёньняшняга дня журнал вядзецца ў рэжыме friends only.

У кожнага чалавека верагодна ёсьць пэўны набор "стандартных унутраных станаў", калі можна так выказацца.
У мяне ёсьць пэўнае асаблівае пачуцьцё, якое ўяўляе сабой помесь замілаваньня, адзінства, настальгіі, цэлага комплексу станоўчых пачуцьцяў, што могуць быць скіраваны на дарагога чалавека, прыпраўленую нечым няўлоўным, але празьмерна важным.
Шкада, што даводзіцца атрымліваць асалоду ад гэтага кактэйлю досыць рэдка.
Дзякую табе, Іна, за гэтыя 30 хвілін сувязі з табой з Паўночнага Ізраілю. Я дачакаюся 23 жніўня, абавязкова. Ты толькі не згубі свой квіток.

падглядзела ў b0rmanna

Я - хранічны лох.
Сёньня ўчыніла паўторную спробу захвату кніжных выставаў. Прыперлася напачатку на Я.Купалы - панядзелак выходны. Чорт! Я ж год таму гэтак жа сама лаханулася. А пасьля там зьмянілі рэжым працы й паняделак стаў працоўным днём. Я так да сёньняшняга дня й лічыла.
Ну да ладна, была - не была, пешам пагуляла на "Казу". Гэта вам не Цэнтральная кнігарня - там Умберта Эка маюць у наяўнасьці й трымаюць на бачным месцы.
Вынік: "Баудолино", "Остров накануне" і "Записки на полях "Имени Розы"". Астатнія тры раманы замоўлены, плюс яшчэ будзем чакаць "Неполную и окончательную историю классической музыки" Стывена Фрая.

Хачу ў трохгадовы адпачынак - інакш я ўсё, што маю на паліцах, не перачытаю....

Атрымаць першае прыцягненьне да адміністрацыйнай адказнасьці за парушэньне п.2 арт.18 Правілаў дарожнага руху (што, бацька, табе сорамна? А, ты ўсё роўна гэтага не прачытаеш..)..

Высьветліць, што ў Цэнтральнай кнігарні Умберта Эка ўжо амаль год як не відалі, прыйсьці на кніжную выставу ў «Казе» праз гадзіну пасьля яе закрыцьця й прытопаць на Я.Купалы хвіліна ў хвіліну, як выстава закрылася. А я ж была гатовая спадчыну за кніжкі аддаць..

Праз немагчымасьць адарвацца ад «Імя ружы» не зрабіць нічога з вучэбна-заплянаванага..

Атрымаць запрашэньне пагуляць, падзець дзеля тагоневядома-куды свой жудасны галаўны боль, прасядзець падрыхтаванай да прагулянкі амаль гадзіну, такі выйсьці, дайсьці да плошчы Коласа, разьвярнуцца,прыйсьці назад, «разабрацца», пасьля атрымаць званок дубль два, зноўку сабрацца й была-не была пасьці парушаць рэжым пражываньня й пляваць на камэнданцкую гадзіну (успамінаем «Краму» ;))..

І ведаеце што? Цудоўна сябе адчуваю!

Шляхам атрыманьня практычнага досьведу высьветлілася, што весьці экскурсіі па начному цэнтральнаму Менску англамоўнаму паляку інфармацыйна й рэлевантна магу.
Неяк выпадкова маршрут прайшоў збольшага па мясцінах, зьвязаных персанажамі нашай літаратуры.
Заганяць па горадзе й напічкаць інфармацыяй у прынцыпе няцяжка. Асноўнае - каб "кліент" задаволены застаўся. Па водгуках - і гэта атрымалася.
Вось думаю, можа працягваць самаўдасканаленьне ў гэтай галіне? )

Зрабіла сабе выходны ад усіх навучальных установаў проста на падставе таго, што ў пэўны час не здолела падняць галаву з падушкі.
Тым ня менш дзень прайшоў прадуктыўна: пафарбаваныя 4 стула, табурэтка й стол. Стол выцягнуты ў калідор - на ім прышпілены напіс "асьцярожна, злая сабака".

А яшчэ меў месца фантастычны шпацыр пры цудоўным надвор'і, са спазьнеьнем у інтэрнат амаль на гадзіну, з занясеньнем факту парушэньня ў нейкі там сьпіс (вымову там дадуць, ці яшчэ што? хто іх ведае!)

Адчула сёньня вясну. Усё - вечарамі дома не сяжу! Вечарамі ад сёньняшняга дня я ў горадзе! Так што заходзьце ў госьці)

Яня: Прыкіньце, у маей сяброўкі день народзінаў 25 сакавіка й жыве яна на вуліцы Каліноўскага!
Маці: А мы жылі на станцыі Камунары на вуліцы Пралетарскай.
...

Занавес :)

З.ы. Нешта дзень сёньня не задаўся. Нейкая дзіўная алергічная рэакцыя невядома на што, паніжаны ціск, галава баліць... Адчуваю сябе мэдузай, якую прышпілілі іголкай да картону, як матылька.

Прачнулая зранку й было мне адкрыцьцём, што галавой ляжу на маленькай падушцы, а вялікую - абдымаю абедзьвума рукамі...

Імправізаваны "выходны": адрыстаўраваная лядоўня "пад дрэва", якая зараз больш нагадвае шафу/тумбу і на адну трэць вернуты да жыцьця стол. Рэстаўратар-самавучка, ё маё... Цэлы дзень марыла хаця б прысланіцца да падушкі, ды ўсё адарвацца не магла... Сёньня маім лепшым сябрам быў шпатэль.

Схадзіла ўвечары прагулялася па праспэкце, і зараз мяне ўжо нішто не падыме з ложка.

Дабранач :)

Бацька выправіў маці адпачываць на Нарач ў санаторый. Там сонца ўдзень прыгравае, дык адключаюць ацяпленьне. А нумар у маці на паўночным баку.
Прыходзіць яна да доктаркі і скардзіцца, што даводзіцца спаць пад трыма коўдрамі, бо ацяпленьня няма - халодна.
Рэакцыя доктаркі:
- Так а чаму ж вы сьпіце адна?

Занавес :)

Я ведаю, прычына пэўных сымптомаў завецца кветкавай ліхаманкай.
Эфект ад сузіраньня ахапак цюльпанаў параўнальны з адчуваньнем пры тэмпературы цела роўнай 39,9 градусаў Цэльсію. А калі яшчэ жоўтага колеру, то дадаюцца эфекты гіпназаваньня.
Мяне вылечаць?

14:00 - загадчыца па радыё аб'явіла, каб студэнты прыбралі свае машыны з вул.Дарашэвіча, а тое шмат грошай за штраф-стаянку плаціць давядзецца. Гэта значыцца вызваліць пляцоўку пад аўтобусы са спецпадразьдзяленьнямі.
15:00 - у нас закрылі выхад зь інтэрнату, аб чым разоў сто папярэджвалі па радыё.
Увесь Бнту-шты універсітэцкі гарадок замуравалі, трапіць на тэрыторыю і зь яе выйсьці можна толькі праз шлагбаум на вул. Я.Коласа.
16:00 - (АТФ вучыцца ў першую зьмену) пачаўся аб'яўлены суботнік (папярэджвалі ажно ў панядзелак). Шыкоўная тактыка прадугледжваньня зьбегу студэнтаў зь інтэрнату.
Мы ж як самыя хітрыя жукі закрыліся.

To be continued

І зноўку сама сабе купляю кветкі. Гэтым разам аранжавыя герберы - у тон новым шпалерам.

А суседзі заходзяць у госьці, і заўважаюць: "Ой, а у вас кавалеры рамантычныя"...

з.ы. "Еще немного, и я стану совсем..."забавным"... " (с) ART

Да позьняга вечару суботы ўпахаліся, але ўсё зрабілі й нанятая "брыгада" мэблю занесла назад.

( фотафакт )

Прыехалі зранку з Жо - дзіва, але шпалеры былі яшчэ сьценах, прычым ў поўным складзе.

Абравалі Дэкорум на прадмет фарбаў, пэнзляў і іншага рамонтна-рэстаўратарскага рэквізіту.

Да таго ж я ўчора такі адолела пачаткі навукі карыстаньня швейная машынай (папярэднія спробы з інтэрвалам ў гады былі безпасьпяховымі), у выніку чаго мы ўжо маем новую абіўку для стульляў )да выходных пляную падрыхтаваць стол, а ўжо у суботу рэстаўраваць яго разам са стульлямі.

І ўжо ўвечары давалі кансультацыі суседзям: колькі рулонаў шпалераў, колькі клею неабходна і г.д - іх і яшчэ 2 суседніх пакоя загадчыца прымусіла рабіць рамонт.

Акустыка ў пакоі зараз - што трэба. Выключнае гучаньне музыкі )

Акрамя мяне (на стуле з букам) у пакоі засталіся яшчэ шафа, двухпавярховы ложак без матрацаў, стул,табурэт, 2 вядра з клеем, мятла і два рулоны разрэзаных шпалераў.

з.ы. Лядоўня была вынесена на калідор. Маша толькі адкрыла маразілку, так адтуль адразу ж вылецела талерка з нарэзаным загадзя салам (часу гатаваць не было прадбачана, а сілкавацца ўсё ж трэба), і ўсё сала разляцелася па падлозе. У мяне так нават з-за хлопцаў слёзкі не капалі...

з.ы. У сьнежні я камусьці сказала, што навагодні настрой у мяне зьявіцца хіба што ў красавіку. Вось ён і зьявіўся )

з.з.ы.

Раніца: басэйн. Вынік - 1650 м. Настрой - стамлёна задаволены )

Дзень: у кухні. Вынік - насмажана маркоўных катлетак (ням-ням, рэцэптам дзяліцца? ;)) і налеплена амаль што безльліч варэнікаў зь вішняю...ммм (апафеоз сьветастварэньня, сапраўды)

Вечар: бегатня па крамах. Вынік: 9 трубак шпалераў, клей, наждачка, безьліч ідэяў па рэстаўрацыі старых стульляў і круглага стала. Я ужо гатовая закапацца на форумах - рамонтнік-дызыйнер-рэстаўратар я ўсё ж пачынаючы. Тыя, хто ўжо перажылі валтузьню з рамонтам - блаславіце...

Заўжды ваша

з.ы. Сама добра ўсьведамляю, што тое ёсьць сублімацыя сама ведаю чаго ў самі бачыце што.

Толькі я магу 9 (!) сакавіка магу выбрацца ў горад у пошуках вазы й вазона з кветкамі. Трэба было абысьці ўсе месцы па сваёй праграме, калі я нідзе не ўбычыла ніводнага вазона з герберамі і тым больш ніводнай адэкватнай маім патрабаваньням вазы, каб у апошнім усё ж дайсьці мазгамі да таго, што 9 (!) такіх рэчаў купіць НЕМАГЧЫМА...Усё ж было раскуплена яшчэ на вечару 8-га...

З.ы. З сытуацыі я выйшла наступным чынам: вы калі-небудзь бачылі жоўтыя цюльпаны ў бакале для піва?

Сёньня нарэшце знайшоўся адзіны чалавек, які спытаў, як я стаўлюся да 8 сакавіка - ці лічу гэта надта важным сьвятам.
Не сказала б, што так, і не сказала б, што не.
Проста разуменьне таго, што ў гэты дзень павінна адбывацца, - сваё. Да таго ж выключна свае сямейныя традыцыі.

Традыцыйна 8 сакавіка праходзіць так:
1. прачынаюся ад таго, што бацька кветкамі нос казыча (ніколі не было такога, каб хто з нас раней за бацьку 8 сакавіка прачнуўся, і за кветкамі зьлетаць ён таксама пасьпявае, пакуль мы сьпім), да гэтага ён ўжо такім чынам пабудзіў Яньку, пасьля мяне ўжо ідзе да маці.
2. усё прачнуліся, сабраліся, й патопалі сьнедаць да бабулі, што жыве праз двор у нашым жа доме (роўна як і 1 студзеня, 9 мая - усеагульны выходны як-ніяк, і 3 ліпеня, што лічыцца яе днём народзінаў).
3. вольны час.

Вось чаго мне дакладна ў гэты дзень не пазбегнуць.
Хаця традыцыі ўсё ж трансфармуюцца - ужо другі год запар аказваюся на канцэрце Вайцюшкевіча. Ах, "агонь у аглядзе й ледзі ў адпадзе"...

З.ы. Заўтра іду за вазай - свае жоўтыя цюльпаны прывезла ў Менск.
З.з.ы. Ужо тыдні два сохну-не магу, хачу кветак - прчым у вазоне. Даволі часта аказваюся там, дзе прадаецца шмат абалденных кветак у вазонах. Хутка не стрываю, завяду сабе колькі зялёных сяброў-сябровак.

Галоўнае - ня стаць ахвярай гарманальных усплескаў.

Каляндарную вясну сустракаю з новымі:

зубной шчоткай
фрызурай
Debian 5 замест глюканутай Windows XP
пэўнай колькасьцю ідэяў наконт "што будзе далей" і намерамі на іх зьдзяйсьненьне

з.ы. а ўсё ж так шкада, што зіма заканчваецца... люблю я "мароз і солнце, день чудесный"...

І гэта я трапіла ў такія мэксыканскія жарсьці. Трэба было канкрэтна так прымудрыцца. Ну да ладна - адыходжу паціху.
З засмучэньня абрабавала сёньня "Серж" на прадмет карункавай бялізны. panenka_t мяне дакладна разумее ;)
Раскаталі з rumianek_by горку ад банку ў раёне гатэлю "Беларусь". Каталіся зь яе, кувыркаючыся як у фільмах з лесьвіцы з цяжкім зыходам, на пакетах, жопах і ледзьве не вылетаючы ў Сьвіслач. Здаецца, ад нашага віскатаньня было весела ня толькі нам :) Джынсы былі такія мокрыя, што зараз я ведаю, што азначае выраз "адчуваць попай" ;)))
Гм, пасьля такіх activities кава з бальзамам была самае то! :)

Мяне сёньня папярэдзілі, што ў мяне яшчэ ёсьць час да пачатку лета прывыкнуць да таго, што мая любімая сяброўка стане маці.
а-а-а-а-а-а-а-а!!!!!!!!

Пайшла сёньня па матчынай просьбе у рамонт адзеньня. Па дарозе стукнула мне у галаву зайсьці ў музыкалку.
На мае шчасьце музычка была ў клясе й па нейкаму зьбегу абставінаў да яе не прыйшла вучаніца. Не бачыліся мо гады два - было аб чым пагаварыць. Люблю заходзіць да харошых людзей :)
Аказваецца, дзяцей у музыкалку прыходзіць усё меней і меней, - пэўна больш магчымасьцяў у іншых сфэрах. Кампутары тут таксама прычым.
Загібаецца кляса домры пасьля 40 год свайго існаваньня. Мая Марковіч, як загадчыца адзьдзяленьня народных існтрумэнтаў, патлумачыла тое тым, што ўсё ж домра як рускі нацыянальны інструмэнт, чужая нашай беларускай душы. Усё трымалася выключна на інтузіязме выкладчыкаў.
Усюды бюракратыя - зь верху патрабуюць рыхтаваць дзяцей да ўдзелу ва ўсялякіх конкурсах, ня гледзячы на тое, што не бывае ў кожнага выкладчыка па тузіну талентаў на кожны год.
Закрылі барысаўскую фабрыку муз.інструмэнтаў(?!?!?). Цымбалаў на Беларусі больш не робяць. І ў крамах іх няма, як кажуць. А я так марыла пра свой інструмэнт...

Янька распавяла. Я доўга не магла супакоіцца.

У аўторак яе й яшчэ чалавек 5 выклікалі да школьнага начальства і аб'явілі, што назаўтра пасьля першага ўроку яны будуць даваць інтэрвію Мікі Маусу для Беларускага Тэлебачаньня. Трэба было прыйсьці сьвяточна апранутымі й адказаць на пытаньне: "Што б вы зрабілі зь мільёнам, каб ён у вас быў?". Адмовіцца ад удзелу ў гэтым мерапрыемстве атрымалася толькі праз дамову з дырэктарам - ён зацвярджаў сьпіс удзельнікаў.

Блін, цікава - мільён у якой валюце прапаноўвалася патраціць дзевяціклясьнікам?

Як гэта актуальна....

Сядзім з Дар'яй на адным стуле сьпінаю адна да адной, уставіўшыся ў маніторы кожная свайго кампутара.
Абнаўляю старонку Кантакту, там паведамленьне ад Дар'і: "Здрасьце"
)))))

Лезу на ўсе чатыры сьцяны адначасова. Агучваецца гэтая прага да альпінізму шматпавярховым матам.
Хаця гіпс на маёй левай руцэ выглядае дастаткова эстэтычна.

Зь вечару панядзелку сіжу на парацэтамоле - невялікая тэмпература, тая, якая самая паганая.

Арганізавала ўчора невялічкую каманію і мы файна "сустрэлі Новы год", да ранку "шнюкалі" і весяліліся))) Зранку, а дакладней днём, як усё ж прачнуліся, мы больш адэкватна ацанілі размах пагулянкі ;)

Бліжэй да вечару вырашыла, ня гледзячы на тэмпературу й абдымкі з канспэктам, што лепей я пайду па Сьвіслачы гуляць. Так што зараз я ўмею хадзіць па вадзе! ;)